HDC Blogs

In de spiegels ..... 2020

 

Het was een raar jaar. COVID-19 heeft veel roet in het eten gegooid. Ondanks dat hebben we toch mooie ritten gereden. Even een terugblik zoals te doen gebruikelijk aan het einde van het jaar....

Medio December kwamen de eerste berichten uit China over een nieuw virus. Het zou allemaal niet zo'n vaart lopen. Inmiddels weten we echter beter. In februari hadden we het Clubdiner op een nieuwe locatie in Woerden. Vele leden waren aanwezig en sommigen combineerden een dagje Motorbeurs met een gezellig etentje met mede Deauvillers. Ook dit keer waren er weer een paar nieuwe leden die we nog niet eerder hadden gezien. Dat is altijd leuk en geeft ook aan dat onze drempel redelijk laag is. De voorzitter hield even een praatje en refereert aan het ledenaantal dat reeds de 200 is gepasseerd. Zoveel leden waren er nog nooit medio februari. Hoe meer zielen hoe meer vreugd zullen we maar zeggen.....

Met die vreugd was het echter snel gedaan. Twee weken later had het virus reeds voet aan wal gezet en medio maart ging het land op slot. De lockdown was een feit. Het bleek al snel dat de Techniekdag niet door kon gaan. Sterker nog, alle ritten en activiteiten t/m 1 juni werden subiet geschrapt. Daar sta je dan als bestuur met een overvolle agenda en allerlei plannen voor mooie ritten. Hoe nu verder?

Na een lang voorjaar zonder ritten kwam er op 1 juni gelukkig meer versoepeling zodat de Zuid-Hollandrit de eerste rit was die weer gereden kon worden. Het was allemaal wat onwennig voor iedereen. Afstand houden, geen omhelzingen en zoenen op de wang. In plaats daarvan 1,5 meter van elkaar verwijderd blijven en geen contact. Toch was het een mooie rit en het weer zat ook mee zodat er op het lunchpunt buiten gegeten kon worden.

Gelukkig hebben we daarna tot eind september alle ritten kunnen rijden waaronder ook de Herfstrit, het jaarlijkse hoogtepunt met dit keer 28 motoren aan de start. Ook in Duitsland hielden we allemaal afstand van elkaar en waren we verplicht om mondkapjes te dragen in het hotel en publieke ruimtes (benzine stations). Dat ging allemaal goed met uitzondering van een aantal "pech gevallen". Sommige waren op te lossen (nieuwe accu, prop in band, reparatie versnellingspook en storing HISS) andere niet (lekke remleiding en gebroken koelwaterleiding) dus die motoren moesten gerepatrieerd worden. Als we wat meer hadden kunnen rijden tijdens het reguliere seizoen dan waren deze gebreken waarschijnlijk veel eerder aan het licht gekomen. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Tijdens de herfstrit werd ook de bergtraining gehouden welke vorig jaar helaas niet door kon gaan. Herman heeft 2 dagen lang 2 groepen op sleeptouw genomen. Alle deelnemers hebben er veel van opgestoken al blijft het direct in de praktijk brengen van het geleerde, een uitdaging. Hopelijk hebben we volgend jaar voldoende ritten om e.e.a. te trainen.

De wedstrijd "Raad het juiste aantal clubkilometers" werd ook enigszins aangepast. Er vielen een hoop ritten uit dus men had wat langer de tijd om (opnieuw) een nieuwe eindstand op te geven. De strijd ging uiteindelijk tussen twee leden. De uiteindelijke eindstand lag maar 12 km verwijderd van de gegokte afstand.  Henk was de gelukkige winnaar met 31628 kilometers. In totaal werden er 31640 kilometers gereden hetgeen een diepterecord is voor onze club. Henk zal nog even moeten wachten op zijn prijs aangezien we opnieuw in een lockdown zitten en het nog maar de vraag is wanneer er weer gereden kan worden.

Onze secretaris had het al eerder aangekondigd. Na ruim 10 jaar trouwe dienst werd het tijd voor andere zaken. Hij heeft aangegeven om te willen gaan schilderen in de tijd die nu vrijkomt. Misschien komen dan al die reizen met prachtige vergezichten nog van pas? Stephan bedankt voor de voortreffelijke wijze waarop je je bestuursfunctie al die jaren hebt vervuld. Gelukkig hebben we in Ruud een enthousiaste nieuwe secretaris. Nu is het aan het bestuur om een vervolg te geven op de ingeslagen weg.

Dit jaar zijn een aantal routes gemaakt door "De routemakers". Dat is een groepje leden die het leuk vindt om routes te maken. Sommige doen dat al jaren maar er zijn ook nieuwe leden die zich ontpoppen als ware "Route experts". Hiermee wordt het bestuur veel werk uit handen genomen. (Ook meedoen? Kijk op het forum voor meer informatie.) Omdat een aantal routes dit jaar niet gereden zijn, zullen deze in 2021 opnieuw op de agenda staan. Dat scheelt de routemakers dan weer werk. Die routemakers zijn overigens zo enthousiast dat ze zelfs al routes hebben gemaakt voordat de agenda gepubliceerd is. 

Helaas moesten we de laatste rit van het jaar ook afzeggen. De Wijnmaandrit werd afgeblazen als gevolg van de aangescherpte maatregelen. En zo hobbelen we ongemerkt naar het einde van het jaar. De agenda van 2021 is inmiddels gemaakt en reeds gepubliceerd. De ledenpassen zijn allemaal geprint en zijn reeds verzonden. De teller met HDC-leden voor 2021 is inmiddels al de 200 gepasseerd. Zo veel leden hadden we nog nooit voor de start van het nieuwe jaar. Dat beloofd wat....

Helaas zitten we momenteel in een nieuwe lockdown. We laten ons echter niet uit het veld slaan.
De agenda is gereed. De voorbereidingen worden hoe dan ook gemaakt en in gang gezet.
Hoe het daadwerkelijk uitpakt? We hebben geen idee, maar we gaan het beleven.

Voor nu, pas goed op jezelf en je naasten. Stay safe en houd het rubber onder!
Iedereen alvast prettige feestdagen en een goed begin van het nieuwe jaar gewenst!

Mijn eerste Herfstrit met de HDC

HERFSTRIT 3 t/m 6 september 2020

Sinds 2019 ben ik, Sonja Vink (Sonja59) lid van de Honda Deauville Club. Na een paar toertochten met de club door de verschillende provincies te hebben gemaakt, besloten wij (Hans59 en ik) ons aan te melden voor de herfstrit.

Donderdag 3 september vertrokken wij met zijn tweeën vanuit Gouda naar ons eerste verzamelpunt “carpoolplaats IJSSELSTEIN”. Daar gingen we met 10 motoren verder naar het Campanile Hotel in Eindhoven om ons bij de rest te voegen. Iedereen moest zich daar melden rond de klok van 9.30 uur met een volle tank en een motor die technisch in orde was (hierover later meerDaar hebben we kennis gemaakt met de rest van de deelnemers d.m.v. een boks, elleboogstoot of een voorzichtige coronaknuffel. Na een kop koffie met appeltaart en nog wat instructies gingen wij met regenkleding aan in de stromende regen op weg richting Wasserliesch (10 km onder Trier) in Duitsland. De groepsindeling stond al op het forum, dus we wisten bij wie we ingedeeld waren. Rond de middag kwamen de groepen weer samen en hebben we ons meegenomen lunchpakketje genuttigd. Gelukkig werd het droog en kon de regenkleding weer ingepakt worden. Regenkleding daarna niet meer nodig gehad.

Eind van de middag, na eerst nog even getankt te hebben, kwamen we aan bij Waldhotel Albachmühle waar we konden inchecken. Niet iedereen was er, want door een pechgeval (lekkage koelsysteem) moest er een vervangende motor worden opgehaald in Nederland. Uiteindelijk na een hele lange dag en veel kilometers arriveerden ook zij vlak na middernacht. Tijdens de heenreis waren er nog een paar pechgevallen. Een afgebroken versnellingspedaal (volgende dag gelukkig gerepareerd), een kapotte accu (vervangen) en een lekke band (ook verholpen). Dan kan de motor technisch in orde zijn, niet alles is te voorspellen. Het fijne van het rijden met de club is dat er altijd wel iemand een helpende hand kan bieden. Om 18.30 uur was er een dinerbuffet op het terras van het hotel. Daarna gezellig met elkaar de dag afgesloten en moe, maar voldaan naar bed gegaan.

Vrijdagochtend om 8 uur ontbijten. Het beloofde een stralende, warme dag te worden. Het hotel zorgde voor een lunchpakket, dat we zelf mochten klaarmaken. Voor vandaag stond een bergtraining voor 5 deelnemers op het programma en de rest van de groep kon deze dag naar eigen inzicht besteden of 1 van de 3 door Frank uitgezette routes gaan rijden. Hans en ik mochten aan de bergtraining deelnemen. Instructeur Herman heeft ons deze dag theoretisch en praktisch begeleid door het bochtige landschap van de Eifel. Een fantastische dag, maar voor mij waren die haarspeldbochten best intimiderend hoor. 

Op het uitzichtpunt bij het prachtige Piesport hebben we onze lunch opgegeten en daar hebben we helaas moeten constateren dat er olie lekte bij de motor van 1 van de deelnemers. De oorzaak bleek een lekkende remleiding te zijn. De motor heel voorzichtig teruggereden naar het hotel. Uiteindelijk bleek reparatie ter plekke niet mogelijk en is er vervangend vervoer geregeld voor de terugreis. Na de bergtraining weer even voltanken en met ‘t pontje naar de overkant terug naar het hotel. Tijdens het diner nog even de dag evalueren met Herman en heeft hij ons nogmaals uitgelegd, waar we op moeten letten bij het rijden in de bergen. Na het diner is een klein groepje een wandeling gaan maken achter het hotel en de rest van de avond hebben we weer gezellig met elkaar op ‘t terras doorgebracht.

Zaterdag 8 uur ontbijt. 5 andere deelnemers mochten nu aan de bergtraining deelnemen. Ik ben met de rest van de groep de gezamenlijke rondrit gaan maken. Elke dag werden we in subgroepjes ingedeeld, met steeds een andere voor- en achterrijder. Zo leer je elkaar steeds een beetje beter kennen. Tijdens deze schitterende rondrit konden we de tips gekregen bij de bergtraining in praktijk brengen. Laatste keer diner om 18.30 uur en daarna zijn een aantal deelnemers een stevige avondwandeling gaan maken, waarbij lekker geklommen moest worden. Een laatste samenzijn op het terras, telefoonnummers en foto´s uitwisselen en dan naar bed. 

Zondag.
Wat zijn die dagen omgevlogen. Laatste ontbijtje, dan afrekenen, uitchecken en na nog even een groepsfoto gemaakt te hebben, gingen we weer terug naar Nederland. Een kleine groep ging niet mee terug, want zij hadden er nog een korte vakantie aan vastgeplakt. Hans en ik zijn tot het lunchpunt in Blankenheim meegereden met de groep en verder op eigen gelegenheid, met nog een overnachting in Valkenburg, richting huis gegaan. 

Dank je wel allemaal voor een ontzettend fijn weekend, voor al jullie tips, voor al jullie geduld en begrip tijdens mijn eerste buitenlandweekend op de motor. Dank aan het bestuur voor de organisatie, dank aan Frank voor de prachtige routes en dank aan iedereen die dit weekend voor ons onvergetelijk hebben gemaakt.  

Sonja59

Terugblik Herfstrit 2020

Het zit er weer op. Inmiddels is iedereen weer thuis of men heeft er nog een paar daagjes aan vastgeplakt in het Sauerland of in een hotel op de Veluwe. De eerste werkdag zit er voor de meesten ook weer op. Op het forum zijn er veel berichten geplaatst en zo te lezen heeft iedereen het reuze naar zijn zin gehad.

Aan de vooravond van de Hersftrit verzamelen enkele leden zich reeds op het startpunt in het hotel. Zij hebben geen zin om vroeg uit de veren te gaan en om een stuk te rijden naar het verzamelpunt. Henk, Robert en Marcel genieten van een gezamelijk maaltijd (Covid bestendig) en later schuift Maarten ook nog aan. Die heeft een route gekozen via Amersfoort en heeft dus al 3 uur rijden in de benen zitten. Er wordt nog genoten van een drankje en dan gaat een ieder naar zijn kamer want morgen is het weer vroeg dag.

De volgende ochtend zitten de heren ruim op tijd aan het ontbijt en wordt (stiekum) ook de lunch al klaar gemaakt. Even later worden de koffers gepakt en is het in de lobby van het hotel wachten op de rest. Verschillende leden hebben besloten om samen op te rijden en als eerste verschijnt de groep uit IJsselstein. Na de hartelijke begroetingen het bestellen van koffie en gebak is het een gezellig samenzijn. De voorzitter neemt het woord en heet iedereen van harte welkom. Omdat Frank feitelijk de gehele Herfstrit heeft georganiseerd, krijgt hij ook het woord om nog even een toelichting te geven op het eerste deel van de rit tot aan het lunchpunt. Later zal blijken dat niet iedereen hier op arriveert....

We gaan op weg. De route gaat over de snelweg en na ruim een uur rijden is er even een kleine pauze om de benen te strekken. Het is nog even opletten op een heel vreemde "rotonde" met de samenkomst van verschillende wegen op diverse niveaus. Gewoon de borden "Verviers" aanhouden heeft Frank gezegd en dan komt het goed. Aldus geschiedde.

Zo'n kilometer voor het lunchpunt staat de eerste motor echter al met pech. De bout waarmee het versnellingpedaal vastzit aan het blok van de Trophy is afgebroken. Marcel kan op zoek naar hulp en belt de ANWB voor ondersteuning. Terwijl er gewacht wordt, komen er twee motoren de parkeerplaatst oprijden, een Yamaha en een Harley met een ape-hanger stuur. Inmiddels heeft Marcel een Triumph dealer aan de telefoon en tegelijkertijd komt de dame van de Harley de hoek om. Juffrouw Janny knoopt een praatje aan met Tako die achtergebleven is ter ondersteuning. Als juffrouw Janny door heeft dat Marcel met de dealer belt, trekt ze bijna de telefoon uit zijn handen en begint een heel gesprek. Het koeterwaals (hetgeen de voertaal is in Luxemburg) is bijna  niet te volgen maar het is duidelijk dat juffrouw Janny en de dealer (Moto Mich) elkaar kennen. Blijkt dat juffrouw Janny 10 jaar met de beste man heeft samengewerkt in Luxemburg. Wat een toeval ....en wat een geluk. Later komt de sleepdienst en wordt de Trophy naar Moto Mich afgevoerd. Volgens Juffrouw Janny is dit een prima dealer.

Bijna op het zelfde tijdstip kan Maurice die in een andere groep rijdt, zijn motor aan de kant zetten. Hij heeft de ST 1100 van Frank geleend en nadat er een grote stoomwolk onder de Pan vandaan kwam bleek dat er een koelleiding gesprongen was. De ANWB kan dit niet repareren en deze motor wordt afgesleept naar Nederland. Frank en Maurice besluiten terug te rijden naar Nederland om een reserve motor op te halen. Ze komen pas na 12:00 's avonds aan in het hotel. Dan staat er op de Pan van Frank ruim 900 km. Waarschijnlijk is dit een nieuw dagrecord.

De volgende dag zijn we alweer vroeg uit de veren. Het draaiboek stelt immers dat het ontbijt om 08:00 uur begint. Rond half tien vertrekt de eerste groep. De Pan van Saskia wordt nog even voorzien van een nieuwe accu want ook die had de geest gegeven. De snelle groep gaat een rit rijden van rond de 280 km. De minder snelle groep rijdt toch nog ruim 200 km. Ed en zijn vrouw besluiten om er een dagje Trier van te maken en bezoeken verschillende bezienswaardigheden. Onze instructeur voor de bergtraining was ook mooi op tijd dus om 9 uur zit de eerste groep op het terras en luistert aandachtig wat Herman allemaal te vertellen heeft. Zo rond de klok van half 11 wordt dan het fysieke deel van de training gestart. Marcel mag de Pan van Sjef lenen en rijdt naar de dealer welke 60 km. verderop zit. De motor is al klaar en kan opgehaald worden hetgeen Marcel en Sjef in de middag samen doen. Over de snelweg heen en "rustig" binnendoor terug.  Toch een mooi ritje gedaan van ruim een uur.  Inmiddels is dan uitvaller nummer drie bekend. Een remleiding van de motor van Henk heeft het begeven. Met deze motor is niet meer te rijden en ook hier is reparatie niet mogelijk. Het diner smaakt echter prima en na een gezellige avond gaat menigeen redelijk vroeg naar bed. Tenslotte is er morgen weer een rit.

 

Op zaterdag is er namelijk de gezamelijke rit. Groep 2 volgt echter nog de bergtraining. De overige groepen starten na elkaar en rijden een prachtige route. In deel twee voor de lunch rijden we door Frankrijk. Zijn we daar ook eens als club geweest. Sommige leden maken er een sport van om alleen maar daadwerkelijk door Frankrijk te rijden, dus zonder ergens de voeten aan de grond te zetten. We moeten nog eens navragen of dat nou ook gelukt is.... Halverwege deel twee na de lunch volgt de onvermijdelijk ijsco-stop. Dit keer bij een goede tent waar we allemaal buiten of binnen kunnen zitten. Menigeen bestelt dan ook een lekkere coupe met ijs waar van gesmult wordt. Dan gaat het weer verder. We passeren nog even de plek waar het vorig jaar voor een van de leden bijna heel erg mis ging. Gelukkig zit hij inmiddels weer op de motor en kan gewoon mee met de HDC Hersftrit.

Is er dan nog meer pech te melden? Helaas wel......een motor wordt, zoals Robert zelf zegt, gecontroleerd neergelegd. Niet echte pech dus,  maar normaal ook niet de bedoeling. Maurice besluit zijn reserve motor (de Deauville) met een flinke draai op een schuin stuk lopend weg ook op zijn zij neer te leggen. Zelf gaat hij er op zijn gat naast zitten. Wat schade aan het kuipwerk is het gevolg. Maurice mankeert niets.....of eigenlijk wel maar dat is een heel ander verhaal....
De band van de motor van Edith is nog even voorzien van een prop nadat er een nietje uitgehaald was. Op zondagmorgen start de motor van Frank niet als gevolg van een storing in het HISS systeem. Loskopppelen van de accu doet wonderen. De HISS reset zichzelf en de Pan start direct. Al met al een weekend met hindernissen welke misschien voorkomen hadden kunnen worden als we in het reguliere seizoen iets meer hadden kunnen rijden. Sommige leden hadden maar 800 km. gereden voorafgaand aan de Herfstrit.

Gelukkig zijn er ook positieve zaken. Iedereen die de bergtraining heeft gevolgd heeft er iets van opgestoken. De een iets meer dan de ander omdat de een nu eenmaal minder ervaren is dan die ander. Het toepassen van de theorie na het volgen van de bergtraining is echter nog geheel andere koek. Het valt voor sommige niet mee om het geleerde ook daadwerkelijk in de praktijk te brengen. Dat is echter helemaal niet erg. Je wordt nu eenmaal geen expert in 1 dag. Blijven oefenen is het devies. Practice makes Perfect zoals de Engelsen zeggen. Dat geldt zeker voor het rijden op een motor. Aanvullend zou er in Nederland natuurlijk nog een VRO training gevolgd kunnen worden. Misschien een idee voor volgend seizoen.....

Zaterdagavond voor het diner neemt de voorzitter nog even het woord. Het was een prima weekend ondanks de verschillende vormen van pech. Iedereen heeft het naar zijn zin en er zijn, met dank aan Frank voor het samenstellen, prachtige routes gereden. Als dank krijgt hij een kleine attentie. De locatie waar we zitten is een perfecte uitvalsbasis gebleken de afgelopen drie jaar voor een fijn weekend rijden. De hele Eifel is beschikbaar, Luxenburg ligt om de hoek en heeft prachtige wegen. Zelfs Frankrijk is dichtbij. Er is geen reden om na drie jaar Wasserliesch te verhuizen naar elders. Na een eenvoudige stemming wordt dan ook besloten om hier volgend jaar weer terug te keren.

Op zondagochtend nemen we afscheid nadat nog eerst even een groepsfoto wordt gemaakt (bijna Covid-proof.....). Een groep leden gaat nog naar het Sauerland. De rest gaat richting het startpunt in Eindhoven en daarna naar huis. Ook nu is het weer een prachtige route met enkele uitdagende hairpins. Gelukkig gaat alles goed en komt iedereen keurig op tijd aan.  Marcel heeft nog voor zichzelf een route in elkaar geflanst van zo'n 1842 kilometer. Die is dus nog wel even bezig....

Tot volgend jaar allemaal. We hebben er nu al zin in!

 

Solo-Motorrit 2020 (Deel 7)

Het slotakkoord

Het is zaterdag en daarom slaap ik eerst even uit. Na het ontbijt en het weer pakken van de motor zijn wij er klaar voor.

In het laatste stukje van Brabant, in de Wouwse plantage, tref ik weer een Zandpad. Ik dacht aan dat Zandpad van een paar dagen terug dat volledig hard was. Zo zag dit pad er in het begin ook uit. Maar dat veranderde. Een volbeladen Versys 1000 op Michelin Road 5 banden voelt zich daar niet thuis. Met af en toe de billen dichtknijpen en de vraag waarom doe ik dit?, halen we toch ongeschonden de eindstreep. Off road rijden is niet mijn ding.

Daarna is een stuk van de A58 voor mij de grensweg om in Zeeland te komen.
In een rustig tempo doorkruis ik het vlakke Zeeuwse land. Omdat de spetterjes uit de lucht komen heb ik mijn doorwaaiklepjes even gesloten. Bij de kust aangekomen krioelt het van de toeristen in kleding welke gisteren begrijpelijk was. Maar misschien hopen zij vandaag ook nog op zon.

 

 

 

 

 

 

In de buurt van Westkapelle heb ik trek in koffie en waarschijnlijk het laatste stukje appeltaart van deze reis. Ik stop bij een restaurant aan het strand. En waren de corona maatregelen de laatste dagen erg op de achtergrond, hier staan ze echt op de voorgrond. Aanmelden via de intercom. Wat kom je doen? Uuuhh, ik heb trek in koffie en appeltaart.... Zonder dat er aan mij verdere gezondheidsvragen worden gesteld mag ik op het buitenterras plaatsnemen. Geheel op eigen risico. Dat laatste sloeg overigens op het weer. Als het zou gaan regenen was er binnen voor mij geen plaats.

Even had ik het idee dat ik ook voor een bezoek aan het toilet zou moeten reserveren.....
Na met andere hongerigen en dorstigen de huidige situatie, op afstand natuurlijk, te hebben doorgenomen vervolg ik mijn weg.

Bij Neeltje Jans leg ik de donkere luchten en wat windmolens vast op de gevoelige plaat.
En bij Port Zelande is de camper dagcamping op de dijk weer geopend. Bizar hoe druk het hier is. Veel kitesurfers maken dankbaar gebruik van de harde wind.

De wegen in Zeeland zijn van het N-type. En dat rijdt best lekker door tot een paar boten de slagbomen doen neerdalen.

In de buurt van Rotterdam gaat het even echt regenen en kan Goretex laten zien waar het voor gemaakt is. Zelf blijf ik heerlijk droog.
Ik besluit om even een ommetje te maken en rijd naar het kantoor waar ik al maanden niet meer geweest ben en waarschijnlijk dit jaar ook niet meer zal komen. Het pand is verlaten. Logisch want het is zaterdag 😉.
Via Hoek van Holland rijd ik richting het eindpunt.

 

 

 

 

 

Na 7 dagen en 1.800 kilometer bereik ik de plek waar deze mooie reis begon. De zon lacht ons als afsluiter nog even toe.

Ik kijk terug op een mooie en bijzondere motorvakantie. De Covid-19 Motorrit 2020. Een rondreis door Nederland zo dicht mogelijk tegen de grens.
Een reis waarvan vooral de eerste 5 dagen een feest en waar rijgenot waren. Maar zeker iedere dag mooie en fijne gesprekken en ontmoetingen met onbekenden. Waarvoor mijn dank. Ook bedank ik jullie als lezers van mijn blogs en de fijne reacties daarop. Want naast het dagelijks voor mijzelf vastleggen van mijn belevenissen, schreef ik ook om jullie te entertainen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Solo-Motorrit 2020 (Deel 6)

Route du Soleil en Zwarte vrijdag

En ik ben klaar voor wat de warmste dag van deze reis gaat worden. Het wordt de vuurdoop voor mijn nieuwe zwarte doorwaai schoenen. En om de outfit compleet te maken trek ik uiteraard ook mijn witte doorwaaipak aan.

Bij een korenveld dwalen mijn gedachten even af naar Frankrijk. Daar kun je ook van die velden tegenkomen die tot de horizon reiken.

Ondertussen doorkruis ik de Brabantse zandgronden met dennenbomen en kom ik op een akker iets tegen waarvan ik niet weet wat het is. 

 

 

 

 

 

 

De route van Stamprooy naar Luyksgestel is niet mooi. Ik kan er niets anders van maken. In tegenstelling tot het grootste gedeelte van de grenswegen die ik heb gereden is het hier druk. Alles en iedereen woont en werkt hier aan die laatste weg langs de Nederlandse grens.

Gelukkig stuit ik rond lunchtijd op Eetcafé De koperen leut. Tijd voor een cappuccino! En daarna de eerste uitsmijter van de week. Aan het tafeltje naast mij zijn Carla Maria en haar man Curt neergestreken. Zij zijn ook motards. Alleen niet vandaag. Want zij zijn op de elektrische fiets gekomen.


Wij raken in gesprek. Uiteraard zou ik bijna zeggen. We hebben het onder andere over mijn motorreis, motorbanden en sinds kort de in België verplichte motorkleding.
Lange mouwen en lange broekspijpen zijn inmiddels als verplichte kleding in de wet opgenomen. Curt grapt: rijden in je pyama is dus toegestaan zolang je maar handschoenen en hoge schoenen aan hebt 

Op een gegeven moment besluiten zij weer verder te gaan en klimmen op hun fiets. Even later komt de serveerster weer naar buiten en ziet dat zij vertrokken zijn zonder te betalen. Zij zegt dat Belgen gewend zijn om direct te betalen als zij een bestelling doen. Die komen zo terug. Ik ken mijn pappenheimers 😉.
Ik besluit hun drankjes te betalen. Het was een gezellig gesprek. En geen opzet. En de horeca heeft het al moeilijk genoeg. De serveerster zegt dat dat niet hoeft maar ik betaal toch.
Terwijl ik bezig ben om mijn oordoppen in te doen komen Carla Maria en Curt inderdaad weer aangefietst. Ik zeg: wat jullie komen doen is al geregeld 👍.
Curt heeft het over karma toen zij even verderop bedachten dat zij nog niet betaald hadden. En daarom snel waren teruggefietst. Zij willen hun schuld aan mij voldoen maar dat wil ik niet. Ik zeg dat ik iedere dag een blog schrijf en dat zij er vandaag in voorkomen! In dat geval willen zij met mij op de foto 😁.

 

 

 

 

Ik verlaat Brabant om door België de kortste weg naar Baarle-Nassau / Baarle-Hertog te nemen. Allemaal kleine Belgische enclaves in Nederland. Het is niet heel bijzonder en voor je het weet is het weer voorbij. Beiden 😜.

Ik duik België weer in waar ik bij een ijsverkoper 2 grote bollen ijs scoor.
De thermometer geeft inmiddels 41 graden aan.

RED ALERT.
PUSH RED BUTTON.
ABORT MISSION!

En ik besluit via de snelste route naar mijn eindbestemming te rijden. Bij het opdraaien van de A16 duik ik gelijk een file in. En dat is de 2e deja vue aan Frankrijk. Zwarte vrijdag! Behendig laveer ik de brede Kawa door de file.

Even later is mijn overnachtingsplaats bereikt. Om de dorst te lessen laat ik snel een goudgele pretcilinder van 500 cc naar binnen glijden....

 

 

 

 

 

 

Uit ons foto-album

IMG_4393.jpg