HDC Blogs

Een nieuw seizoen, een frisse start

Ook al is een Deauville (en een Pan, Goldwing, Trophy, etc. etc.) geen "seizoensgebonden" motor, toch spreken we bij de HDC ook van een "motorseizoen". Dat begint na het Clubdiner in februari en de Techniekdag in maart met de "Openingsrit". Half april, als het zonnetje al goed z'n best doet en de natuur "ontwaakt". Zo ook deze zondag...

Met -1 graad Celsius op de display stapte ik op de motor om naar Schoonhoven te reizen. Daar aangekomen was de temperatuur opgelopen tot een "bijna" comfortabele 2 graden boven nul. De wind langs de Lek maakte het "uitwaai-gevoel" compleet. Hebben we dit jaar uiteindelijk tóch nog een "midwinterrit".

:)

Gelukkig was de ontvangst wel "warm". Met koffie én taart vierden zo'n 50 HDC'ers het 10-jarig bestaan van de club.

Het was voor mij alweer een tijdje geleden dat ik een rit heb meegereden, maar dat was bijna niet te merken: de contacten waren als vanouds gezellig en hartelijk. Een mooie rit, veel bochtenwerk en een lunchlocatie die zó omvangrijk was dat we zelfs op de locatie nog verkeerd konden rijden.

Het is mooi om te zien hoe de club door de jaren heen is gegroeid met steeds weer nieuwe leden die "blijven hangen".
Een vaste groep voorrijders, Deauco's die de ritten uitzetten en op locatie alles in goede banen leiden, rijders die al jaren lid zijn en die regelmatig nieuwe mensen introduceren bij de club, alles bij elkaar een hele gezellige groep mensen met dezelfde hobby.

De 35e editie van "de" Motorbeurs.

De laatste jaren zijn er meerdere evenementen, beurzen en activiteiten bijgekomen die concurreren met "de" Motorbeurs Utrecht. En dat werkt, blijkbaar. Fabrikanten haken af, winkeliers organiseren zelf een leuk weekend met aanbiedingen en ook bij de HDC is de animo voor "de" beurs duidelijk minder groot aan het worden.

Ook ik was niet van plan deze keer de Motorbeurs te bezoeken. Voorgaande jaren ging ik altijd tweemaal, de donderdag (vaste prik) voor mezelf, met HDC'ers een bakkie doen en op m'n gemakje rondkijken. De zaterdag met m'n twee dochters, die ook het motorvirus te pakken hebben inmiddels. Dit jaar leek het voor m'n dochters al minder leuk, omdat een van hun favoriete activiteiten (quad/crossmotor rijden) niet meer zou komen. Dus besloten dit jaar over te slaan.

Tot twee dagen voor de beurs de SMvG (bekend van de HDC Goede Doelenrit 2018) een "like en win"-actie op facebook had, waar ik 2 kaarten mee won. Tja, zou ik dan toch? Ja, toch maar wel.

M'n vader meegevraagd, dochters hadden toevallig donderdagmiddag vrij van school, dus de ideale gelegenheid om de rustige donderdag eens met hun op de beurs rond te lopen. Doordat er weinig kinderen op de beurs waren, konden ze de enige kinderactiviteit (Mini trial rijden) uitgebreid doen. Ze hebben twee keer bijna een half uur rondjes gereden op de elektrische trialbikes van NonStop motoren. Een glimlach die hun gezicht in tweeën spleet, ondanks een onzachte aanvaring met de strobalen langs de kant. Ze stapten direct weer op en reden door.

Ook de trial-show van Alex van den Broek (ook al jaren te gast) was mooi om te zien. De Globe of Speed (die er een stuk kleiner uit zag dan wat ik me meende te herinneren) was ook leuk, al was de totale "show" daar amper tien minuutjes.

En verder, over de rest van de beurs. Veel motoren te zien, nieuw en tweedehands. Veel kleding. Helmen, handschoenen, prullaria. Echte leuke aanbiedingen ben ik helaas niet tegengekomen. Het geheel deed ook wat "minder" aan dan voorgaande jaren.

Een compleet ingerichte knalgele reclamestand voor de Lotto, nota bene. Inclusief opdringerige "straatverkopers" die hun script-gesprek beginnen met "Hallo, heeft u een minuutje voor me?" Sorry, maar wie dát heeft bedacht, zegt hiermee eigenlijk "Motorbeurs, dit is het einde!"

Het degradeert de thema-beurs tot een soort tweederangs dorpsbraderie. Als er dan écht geen motor gerelateerde standhouders meer te vinden zijn, laat dan alsjeblieft de boel leeg, maak het kleiner, doe een hal minder voor mijn part, maar ga niet op deze manier de ruimte invullen!

Maar dat is mijn persoonlijke mening, hoeft niemand het mee eens te zijn. Ik heb me er verder ook geen minuut aan gestoord, het heeft mijn plezier niet vergald. Want plezier heb ik gehad. Toch wel.

Een leuk dagje uit, quality-time met m'n meiden en m'n pa, dat was het beste van de hele dag.
Heb ik daar de Motorbeurs voor nodig? Nee, maar het hielp wel. Iets.

Wie nog gaat, wens ik een hele leuke dag, maak er wat van en geniet van de gezelligheid.

 

In de spiegels..... 10 Jaar HDC

Allereerst wensen we iedereen het beste voor 2019, het Jubileumjaar van de Honda Deauville Club want dit jaar bestaan we 10 jaar. Een mooi moment om even terug te kijken…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Het is een regenachtige middag op zondag 10 augustus 2008, als Ed Vissers het huidige Honda Deauville Forum opzet. In de middag rond kwart voor vier staat daar dan het prille begin van de Honda Deauville Club. Nou ja “club”, het is eerder een start voor het verzamelen van een kleine groep Deauville-enthousiastelingen waaruit later de huidige organisatie zou voortkomen.

Veel Deauville-bezitters wisten vanaf het begin het forum te vinden en dat aantal groeide boven verwachting snel. Ed besefte dat hij deze kar niet alleen kon trekken en benaderde na afloop van de eerste herfstrit (2009) vier andere forumleden (Frank, Geert, Jaap-Hein en Stephan) om verder invulling en vorm te geven aan de club. Het eerste (onofficiële) bestuur was een feit. Helaas moest Jaap-Hein al snel afscheid nemen, vanwege zijn tijdelijke verblijf in het buitenland.

Vanuit het forum kreeg de groep in 2009 meer het karakter van een club zodat op 1 mei de Honda Deauville Club in naam werd opgericht. Nog niet met statuten maar wel met een duidelijk doel en vast omlijnde kaders. Vele activiteiten kregen binnen de club gestalte. Ritten, techniekdagen, clubdiners… inspiratie was er volop. Dit resulteerde in een volle lijst met activiteiten waarbij er gedurende het seizoen iedere twee a drie weken wel iets te doen viel.

In 2010 volgde de eerste publicatie over de club in Motodrive. Tegelijkertijd werd dat jaar de clubpas geïntroduceerd. Tegenwoordig heet dit de ‘ledenpas’. Door de toename van het aantal deelnemers bij de clubritten werd de vraag naar voorrijders groter. Tot dan toe werd er alleen door het bestuur voorgereden. Het “voorrijden” werd daarom een clubfunctie met verantwoordelijkheden en er werd een groepje enthousiastelingen voor gezocht. Iedere nieuwe voorrijder krijgt een gedegen instructie waarbij ook gebleken is dat niet iedereen even geschikt is.
Er zijn meerdere voorrijders nodig omdat er tijdens een toerrit gereden wordt in kleine groepjes van 6 tot 8 motoren. Hierdoor blijft de boel overzichtelijk en een kleine groep beweegt zich makkelijker door het verkeer hetgeen de veiligheid ten goede komt.

Eind 2012 wordt duidelijk dat we versterking nodig hebben in het vier koppige bestuur team. Marcel treedt daarom toe tot de Deauco’s. Tegelijkertijd komt in dat jaar de Club Edition uit van de Honda Deauville. Een hele eer, want deze speciale uitvoering is vernoemd naar onze club. Het jaar gaan we tegelijkertijd met gemengde gevoelens uit, want er verschijnt een simpel persbericht van de Honda-importeur: "Productie Deauville stopgezet". Einde persbericht. Uit met de pret, roemloos ten onder, zonder opvolging. Maar niet getreurd, zes jaar later weten we ondanks dit nieuws een nog steeds groeiende motorclub in stand te houden. Dit wordt tevens bevestigd door het record van het huidige aantal deelnemers aan onze clubactiviteiten en zo ook het record aantal clubkilometers dat in 1 seizoen gereden is. Het zal nog moeilijk worden om beide records te verbreken.

Ook kwam langzaam het besef dat de club steeds groter wordt en zag het bestuur de noodzaak om e.e.a. formeler te organiseren. Gedurende de winter van 2012 is hier uitgebreid over vergaderd en zijn de mogelijke opties op een rij gezet. Op 29 maart 2013 werd bij de notaris uiteindelijk dan ook de Stichting De Deauco's opgericht. De naam "Deauco's” is afgeleid van "Deauville Coördinatoren". Deze Stichting is de facilitaire belangenorganisatie van de Honda Deauville Club.
Door het oprichten van de Stichting kan het bestuur snel en daadkrachtig optreden en zaken eigenhandig organiseren. Hiermee vervalt ook de noodzaak van algemene ledenvergaderingen welke door het landelijke karakter van de club ook moeilijk te organiseren zouden zijn. De Stichting treedt op als juridische rechtspersoon en beheert feitelijk de HDC.

Een formele organisatie brengt ook kosten met zich mee (beheer forum, website, bankrekening, etc) welke initieel gedekt werden door een klein bijdrage te vragen (€ 2,=)  tijdens de toerritten in 2013. Dat ging niet zonder slag of stoot maar uiteindelijk zag iedereen het doel en het nut hiervan in. Tot dan toe waren we afhankelijk van donaties van verschillende leden om de boel draaiende te houden hetgeen geen strategie is voor de langere termijn. Gedurende 2013 heeft het bestuur nagedacht over de contributie welke geheven zou moeten worden: € 3,= zonder en € 5,= met ledenpas. Later werd dit één bedrag van € 4,= inclusief pas. Eén tarief voor iedereen. Er is geen motorclub te vinden in Nederland die zo'n laag tarief kent.

Inmiddels had ook de HDC Nieuwsbrief het licht gezien welke op regelmatige basis uitkwam met allerlei artikelen. Na de oprichting van een redactie met Hans en Koen werd de nieuwsbrief omgedoopt tot HDC Magazine. Het schrijverstalent van beide heren heeft veel vermakelijke en interessante stukjes voortgebracht.

Dat de Honda Deauville Club z’n hart op de goede plaats heeft, kwam tot uiting in meerdere goede doelenritten. De eerste twee werden, mede dankzij clubgenoot Koen, georganiseerd in 2012 en 2014. De opbrengsten hiervan kwamen ten goede aan de werkgroep RoosendaalHelpt /Pax kinderhulp en hiermee aan 24 Wit-Russische kinderen die voor een onvergetelijke vakantie naar Nederland werden gehaald.
Twee jaar later werd er, mede dankzij Marie-José, in 2016 gereden voor Stichting Les Vaux (lesvaux.nl), een psycho-oncologisch centrum. Een Stichting waar Hans (van de redactie) samen met zijn partner Anita, veel steun aan heeft gehad tijdens zijn strijd tegen kanker. Helaas overleed hij in 2015. Ook in het jaar 2017 verliezen we nóg een geliefd clublid. Na een lange strijd overlijdt ook Eddy, een clublid van het eerste uur.
In 2018 werd de goede doelenrit gehouden voor Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten (SMVG.nl).

In 2015 houdt Ed Vissers, de grondlegger van deze club, het na 7 jaar voor gezien en geeft hij het voorzitterschap door aan Frank. Tegelijkertijd trad Jeroen tot het bestuur toe.

Het is februari 2016 als Geert ook besluit om het bestuur te verlaten. Motorrijden gebeurt steeds minder wegens gewijzigde interesses en andere hobbies. Jaap-Hein komt daarbij weer terug in beeld. Zijn technische expertise op het gebied van websites kwam als geroepen. Hierdoor werd er in 2017 een nieuwe website gelanceerd. Dit gaf de HDC een modern platform voor het publiceren van informatie over de club en de Honda Deauville. Na het opheffen van het HDC Magazine is dit vervangen door het publiceren van blogs op de nieuwe website.

De Herfstrit is een jaarlijks terugkerend hoogtepunt gebleken. Hetgeen begonnen is als een tweedaagse rit van een man of tien is uitgegroeid tot een ware happening met tientallen motoren en deelnemers. Op vrijdag de heenreis, op zaterdag een mooie rondrit en op zondag weer terug. De eerste jaren verbleven we in een gemoedelijk familiehotel in Kyllburg. Een net hotel maar wel enigszins gedateerd. In 2015 werd daarom uitgeweken naar het Sauerland waar we ook mooi ritten hebben gereden. De Eifel bleef toch trekken dus in 2018 zijn we daar weer teruggekeerd. Ander hotel, andere locatie en een fantastische zaterdagrit door het mooie Luxemburg. In het kader van het Jubileumjaar organiseren we in 2019 een herfstrit van 4 dagen.

Tot het jaar 2017 werd de jaarlijkse techniekdag door Geert, als medewerker van de bloemenveiling Aalsmeer, aldaar georganiseerd. Er zijn heel wat Deauvilles voorzien van nieuwe olie, filters en remblokken, gerepareerd of opgetuigd met nieuwe accessoires. Vanwege de pensionering van Geert was dit niet meer mogelijk en moesten we na jaren van prachtige en leerzame techniekdagen afscheid nemen van deze unieke locatie.

We rijden natuurlijk allemaal nog met veel plezier op onze motoren, zij het misschien niet meer op een Honda Deauville. We rijden het hele land door met de zo voor ons bekende structuur van kleine groepjes, tussenstopjes, een rustige lunch en lekker genieten van de omgeving en elkaars gezelschap. Zo valt het ook op dat we weinig fanmail vanuit Leeuwarden krijgen en ook weinig ongelukken meemaken. Sterker nog, het meest voorkomende dat we zien tijdens ritten zijn de brandstofpompen van de 650 modellen die nog wel eens willen protesteren. Maar we zouden de HDC niet zijn als we daar niet een makkelijke oplossing voor hebben want het credo is: “Samen uit, Samen thuis”.

Ook in het buitenland gaat deze regel op. Natuurlijk ligt daar de snelheid wat hoger en vergt het rijden in de bergen net even wat andere eisen dan de ritten in het platte Nederland. Daarmee zijn de kansen op ongelukjes wel iets groter. Gelukkig is het tot nu toe alleen bij materiële schade gebleven die (al dan niet) gerepareerd kon worden. Bij pech konden we telkens op elkaar terugvallen. Zelfs als dat betekende dat deelnemers hun motor achter moesten laten en achterop bij een medeclublid terug naar huis moesten rijden.

Getuige de verschillende reacties ervaren veel nieuwe leden onze club als zeer prettig en sociaal. Zowel ervaren als minder ervaren rijders komen bij ons aan hun trekken. Er heerst een groot groepsgevoel. We respecteren de verkeersregels en we nemen minder ervaren rijders op sleeptouw en voorzien hen van nuttige tips en tricks.
 
En daar staan we dan op de dag van vandaag, 2019, 10 jaar later. Een grote motorclub met een mooie geschiedenis. Een geschiedenis om trots op te zijn. En daar proosten we op!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

We wensen iedereen veel veilige kilometers toe en houd het rubber onder.

De Deauco's

De HDC belevenis

Herfstrit 2018 Dag 2

Eerlijk is eerlijk de voorzitter is zijn belofte nagekomen. Hoewel de dag wat nevelig begint gaat de zon uiteindelijk uitbundig schijnen en stijgt de temperatuur van 10 graden bij aanvang van de rit naar een ruime 20 graden. De meter tikt op sommige motoren zelfs bijna de 30 graden aan. Maar dat kan ook liggen aan de temperatuur van de motor tijdens de picnick op een met zonovergoten parkeerplaats.....

De rit start rond 10 uur en Tako neemt ons groepje op sleeptouw. Na het voorzichtig opwarmen van de bandjes komen we langzaam op stoom en gaat de snelheid gestaag omhoog. De groep bestaat verder nog uit Marissa, Saskia, Maurice, Ashwin en ondergetekende.  Een prettige gestoord gezelschap zullen we maar zeggen.

De eerst kenmerken daarvan waren al zichtbaar net na het ontbijt. Onze groep had besloten dat het een lumineus idee was (ahum....) om alle headsets met elkaar te koppelen. Met de verschillende Sena's 20 in de groep moet dat lukken. Op gegeven moment zit er dus 6 man/vrouw met een helm op aan de ontbijttafel. Gelukkig hebben we de foto's nog.....
Helaas is het koppelen niet helemaal gelukt, maar in ieder geval had iedereen een of meerdere gesprekspartners.

We rijden door een prachtig landschap en de rit verloopt voorspoedig. Na enige tijd krijgen we echter trek in een kop koffie. Gek genoeg vialt het vinden van een café nog niet mee. Waar je in Duitsland struikelt over de verschillende horecagelegenheden, moeten we ze in Luxemburg zoeken. Google is your best friend dus uiteindelijk vinden we 7 km verderop een tentje. Na een lekkere kop koffie en het betalen van een verbazingwekkend lage rekening gaat de rit weer verder.

Nu wordt het zoeken naar het lunchpunt. Gelukkig ben ik zelf niet de voorrijder dus aan Tako de eer. Zelf heb ik de reputatie dat ik nogal eens een lunchpunt mis. Hoewel dit het laatst 5 jaar geleden is gebeurt kom je blijkbaar nooit meer af van zo'n stigma.

Op het lunchpunt zijn de rest van de groepen al geruime tijd aanwezig. De eerst groep kwam 3 kwartier eerder aan. Die hebben hun boterhammetjes dus allang op. Wij zoeken een plekje in het gras en genieten van de zon. Een passerende Nederlandse wielrenner is zo vriendelijk om even een groepsfoto te maken.

 

We doen nogmaals een poging om alles headsets te koppelen maar het lukt niet.

Na de lunch neem ik het voorrijden over. Het strakke asfalt ligt uitnodigend voor ons. De snelheid gaat omhoog en de bochten rijgen zich aaneen. We vermaken ons uitstekend en we denken op een geven moment zelfs dat de geplande route van 214 kilometer voor ons te kort is. Als we in dit tempo doorrijden zijn we om 4 uur al terug in het hotel. Dit "probleem" wordt opgelost door nog twee extra stops in te lassen waardoor we uiteindelijk pas ruim na half zes in het hotel zijn.

De route is prachtig. Er zijn glooiende wegen en langzame en snelle bochten. Verschillende haarspeldbochten staan ook op het programma. We zwieren van links naar rechts maar we raken nergens buiten onze comfortzone. De machines doen hun werk uitstekend. De toercommissie heeft met deze route weer een geweldige job geleverd. Ze zijn zelfs zo ver gegaan dat ze in het voorjaar de route hebben voorgereden. Wat een toewijding..... en wat een ongelooflijke mazzelaars.

Uiteindelijk gaat zo'n dag toch weer snel voorbij. We hebben enorm gelachen, met hier en daar een plaagstootje en soms een serieus verhaal. Wat een genot om met deze club en deze mensen op stap te mogen. Nu zitten lekker aan een biertje of een ander drankje en praten we nog even met z'n alle na. Her en der gaan stemmen op om volgend jaar 4 dagen op stap te gaan. Dan bestaan we immers 10 jaar. We gaan het beleven....of niet natuurlijk.

Prettige avond en welterusten.

Voorspellen is ook een vak

Herfstrit 2018 Dag 1

Het is weer zover. Dat klinkt een beetje als een "moetje" maar zo is het niet bedoeld. Vandaag start de Herfstrit 2018 en we hebben er enorm veel zin in . De voorzitter heeft mooi weer besteld en gegarandeerd dat het ook mooi weer wordt. Waarvan acte.

De rit/reis gaat dit jaar weer naar de Eifel waar we drie jaar jaar geleden voor het laatst geweest zijn. De bestemming is de omgeving van Trier. Maar eerst verzamelen we natuurlijk voor een lekker bakje koffie met een stuk gebak. Een voor een stromen de leden binnen en het is een gezellige boel. De voorzitter houdt nog even een praatje met wat aandachtspunten en dan gaan we richting de motoren. Er nemen 27 motoren deel en ruim 35 personen. Gelukkig rijden we in kleine groepjes anders zou het een hele optocht geweest zijn.

Het eerste stuk gaat over de snelweg A2 richting het zuiden. Daarna pakken we de A79 richting Aken. Na ruim een uur draaien we de snelweg af en maken we de eerste tankstop. Niet alle motoren zijn in staat om de rit van 300 km. op 1 tank te volbrengen. Wat extra levensvloeistoffen zijn derhave noodzakelijk.

Helaas laten de weergoden ons in de steek. So much voor de beloftes van de voorzitter. Gedurende de dag gaan de hemelsluizen langzaam open en wordt het natter en natter.  Tijdens de lunch is er geen droog plekje te ontdekken en schuilen we noodgedwongen onder wat bomen. Picnicken is nog nooit zo leuk geweest......

Het rijden tijdens de regen valt niet mee. Menig rijder kijkt niet door een vizier, maar moet als gevolg van de geinstalleerde Pin-Lock genoegen nemen met een wazig zicht dat sterk doet denken aan het kijken door een aquarium.

Na de de lunch gaat het voort en wordt er na een flink aantal kilometers gestopt op een rustiek dorpsplein. De plaatselijke horeca is vast blij met ons. Op het terras staan grote parasols waar we onze kop thee of koffie nuttigen. Als we net 10 minuten zitten worden we wederom overvallen door een een enorme stortbui. Het watertekort van de afgelopen zomer is inmiddels geneutraliseerd.

Gelukkig wordt het tegen het einde van de rit droger en de zon gaat zelfs schijnen. Het zonnevizier van de helm bewijst goede diensten. We naderen de eindbestemming en de laatste hindernis op de route naar het hotel is een pontje. Om daar te komen is ook nog een hele toer want de weg er naartoe is wegens wegwerkzaamheden opgebroken. Gelukkig is er nog een omweg en uiteindelijk komt iedereen veilig aan in het hotel.

Inmiddels is het diner ook al achter de kiezen en zit een laatkomer die vandaag nog moest werken nog lekker te smikkelen. Vanavond maar een een lekker biertje drinken, of iets anders natuurlijk. Morgen  gaan we toeren in Luxemburg. Dat is een prachtige omgeving volgens de voorzitter. Maar ja, die zit er wel eens naast...… 

Prettige avond en welterusten.

Uit ons foto-album

20150912_144529.jpg